بخش دوم اوقات فراغت – فعالیت های جسمی – حرکتی

  1. فعالیت‌های جسمی ـ حرکتی (ورزش و بازی)

در رابطه با اثرات انجام فعالیت های ورزشی و بازی پژوهش های متعددی صورت پذیرفته و اثرات آن بر کسی پوشیده نیست. در همین راستا نتایج تحقیق تورنر (2008) نشان می دهد افرادی که کمتر در فعالیت های بدنی شرکت می کنند در مقایسه با افراد با سطوح بالای فعالیت بدنی، نمره میانگین شادکامی کمتری دارند.

آسزتالوس (2010) معتقد است که به طور کلی ورزش و فعالیت بدنی با شدت های متفاوت در میان مردان و زنان سبب بهبود وضعیت سلامت روانی آنان می گردد.

کینگ و همکاران (2002) تأثیر فعالیت فیزیکی منظم و گروهی بر احساس خوب بودن و کیفیت زندگی سالمندان را طی شش ماه بررسی کردند. نتایج پژوهش آنها نشان داد که فعالیت فیزیکی منظم و گروهی می تواند باعث افزایش کیفیت زندگی و احساس خوب بودن فرد شود.

یکی دیگر از تفریحات که در اوقات فراغت می‌توان انجام داد، فعالیت‌های جسمی است که به وسیله اندام و اعضای بدن انجام می‌شود و شامل تحرّک و ورزیدگی بدن است. این نوع فعالیت‌ها، در گذشته بیشتر در شکل بازی‌های مختلف انجام می‌گردید و اکنون بیشتر در فعالیت‌های ورزشی دیده می‌شود.

“ورزش” پدیده‌ای است که نیاز به تعریف  ندارد و برای همه شناخته شده است. منظور از ورزش در شکل تفریح و اوقات فراغت، ورزش حرفه‌ای که به صورت شغل و کسب درآمد انجام ‌شود یا بیشترین سهم را از اوقات زندگی بگیرد، نیست. بلکه منظور تحرّک بدنی است که می‌تواند در خانه، بوستان‌های شهری، مکان‌های ورزشی و مانند آن، در قالب ورزش یا بازی، به صورت فردی یا جمعی انجام بگیرد.

در زندگی امروزی، برای فعالیت‌های بدنی، بهترین گزینه، ورزش است. امروزه ورزش موضوع پیچیده‌ای شده است که با مسائل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، پزشکی و گاهی سیاسی گره خورده است و درباره و پیرامون آن، از نگاه جامعه‌شناختی و روان‌شناختی و … سخن بسیار است. در این نوشتار، کوتاه به ورزش و نقش آن در سلامتی و تفریحات سالم، با نگاه دینی اشاره می‌شود.

ورزش و سلامت جسمانی و روانی

در نگاه اسلام، انسان امانتدار خداوند است و با جسم و جان، برای زندگی و بندگی آفریده شده است. از این رو، طبق دستورات دینی، حفظ تندرستی (بدن سالم) و حفظ نفس (روان سالم) که امانت الهی هستند، بر او واجب است و آسیب رساندن به تن و روان حتی در شرایط سخت و مصیبت، حرام است و در مواردی نیز جریمه (دیه) دارد.

در معارف اسلامی به موضوع سلامتی جسم و جان و مسائل پیرامون آن زیاد اشاره شده است. برای مثال، قرآن، در کنار علم و دانش، نیروی جسمانی را برای طالوت که مأمور مبارزه با طاغوتی به نام جالوت است، امتیاز شمرده است (11). جالب است که طبق خواست الهی، در لشگر طالوت، جوانی نیرومند و قوی به نام داوود شرکت دارد (12) که با استفاده از قلاب‌سنگ (فلاخن) و ضربه به پیشانی جالوت، او را از پا در می‌آرود و موجب پیروزی سپاه بنی اسرائیل می‌شود. البته بدیهی است که تمام شخصیت انسان در قالب نیروی جسمانی قرار ندارد و در آیات قرآن، برای طالوت و داوود، علاوه بر قدرت جسمانی، نعمت حکمت و دانش و آنچه برای زندگی و بندگی الهی لازم است، ذکر شده است. نمونه دیگر، قدرت بدنی و نیرومندی امام علی (ع) است که درباره آن در متون روایی و تاریخی گزارش‌های زیادی وجود دارد. مانند مبارزه حضرت در نبرد خیبر و کندن درب سنگی و سنگین قلعه خیبر.

در روایات معصومان نیز درباره سلامتی تن و روان، عوامل مؤثر بر آن و پیشگیری و مبارزه با بیماری‌ها و … و گونه‌هایی از فعالیت‌های بدنی، بسیار سخن رفته است. در این باره کتاب‌های مختلفی منتشر شده است که علاقه‌مندان می‌توانند به آنها مراجعه کنند (13).

همچنین در پزشکی سنّتی و نوین، درباره سودمندی ورزش و فعالیت‌های بدنی برای جسم و روان انسان، مطالعات فراوانی صورت گرفته است. چکیده آن بویژه برای زندگی مدرن و کم تحرّک امروزی بشر چنین است که اعضا و اندام انسان با تحرّک و فعالیت بدنی و ورزشی مناسب و متعادل، سالم‌تر و توانمندتر می‌شوند و طول عمر مفیدتری پیدا می‌کنند و نیز شادابی و نشاط و سلامت روانی را در او افزایش می‌دهد. بنابراین، چنین انسانی در زندگی مادی و معنوی، موفق و خوش‌بخت‌ است.

از سوی دیگر، در متون اسلامی، تنبلی، کسلی و بیکاری نکوهش شده است و از انسان مؤمن خواسته شده است از تنبلی، کم همّتی، بی حوصلگی و بیکاری دائمی پرهیز کند که برای دین و دنیای آدمی زیانبار است (14). از این رو، در اسلام به کار و تلاش برای زندگی و بعد از آن به عبادت یا فعالیت‌های مفید فراوان سفارش شده است. در باره امیر مؤمنان (ع) روایت شده است “هنگامی که از جهاد فارغ می‌شد، به آموزش مردم و داوری میان آنها مشغول بود و پس از آن در باغچۀ خود با دست خویش کار می‌کرد و هنگام کار ذکر خدا بر زبانش جاری بود (15).

انواع فعالیت‌های جسمی و ورزشی

در انواع فعالیت‌های جسمی و ورزشی، در یک تقسیم‌بندی، دو نوع قرار می‌گیرد: 1. ورزش سالم، قانونی، مجاز و خردمندانه؛ 2. ورزش ناسالم، غیر مجاز و نامعقول.

هر چند در اسلام، سخنی از انواع ورزش‌های جدید نیامده است اما بر اساس اصولی که برای زندگی انسانی و مؤمنانه ترسیم کرده است، این تقسیم‌بندی که خرد و عقل نیز آن را تأیید می‌کند، درست است. بنا بر دیدگاه قرآن و روایات اسلامی، همه فعالیت‌های ورزشی مجاز و در شأن انسان نیست. مانند ورزش‌هایی که شامل قمار، آسیب رساندن به خود یا دیگران، استفاده از روش‌های غیر انسانی و حیوانی، فراموشی مسائل اساسی جامعه، اهداف غیر عقلایی و لغو، اهداف استعماری و ضد انسانی است.

از سوی دیگر، از نگاه دینی، فعالیت‌های جسمی ـ حرکتی، به شرایط و ویژگی‌های اقلیمی و انسانی جوامع و ملّت‌های مسلمان و نیز منافع کلان آنها در حوزه‌های مختلف بستگی دارد. از این رو، در عصر پیامبر اسلام و نیز دوران امامت معصومان، با توجه به این شرایط و منافع (مانند حفظ توان جسمی مؤمنان در دفاع از سرزمین‌های اسلامی) به بعضی از فعالیت‌های جسمی و بدنی سفارش و تأکید شده است که برخی از آنها در قالب  ورزش‌های جدید و امروزی نمود دارد؛ مانند اسب‌سواری و شترسواری، تیراندازی، شنا، شمشیربازی، پیاده‌روی و کوه‌نوردی، کشتی، وزنه‌برداری، ورزش‌های رزمی. در این مجال کوتاه به دو مورد اشاره می‌شود.(16).

اسب‌سواری: در قرآن به اسب و مزیّت‌های آن در رزم و نبرد، سواری دادن و زینت بودن اشاره شده است (17). در سنّت پیامبر اسلام (ص) نیز اسب و مسابقات اسب‌دوانی جایگاه ویژه‌ای داشت. ایشان اسب و پرورش اسب را از سرگرمی‌ها و تفریحات سالم و به حق مؤمن می‌دانست (18) و در باره ارزش اسبان رزمندگان اسلام فرموده است: “اسبان رزمندگان اسلام، در بهشت نیز اسبان آنها خواهد بود (20).”

رسول خدا (ص) مسابقات اسب‌دوانی را دوست داشت و گاهی شرکت می‌کرد و جوایز آن را از درآمد خویش می‌داد (20). همچنین در کنار مسابقات اسب‌دوانی، مسابقات شترسواری نیز انجام می‌گرفت و از امام صادق(ع) روایت است که پیامبر شتری داشت که هیچ وقت عقب نمی‌افتاد اما در یک مسابقه، شتر عرب بادیه‌نشینی از آن پیشی گرفت (21).

تیراندازی: تیراندازی نزد پیامبر و امامان معصوم ارزشمند و محبوب بود. پیامبر می‌فرمود “به پسران، تیراندازی و شنا بیاموزید (22). امام صادق(ع) در مسابقات تیراندازی و اسب‌دوانی حضور داشت (23).

یکی از مسابقات مشهور تاریخی تیراندازی، شرکت امام باقر(ع) در مسابقه تیراندازی فرماندهان نظامی در حضور هشام (خلیفه عباسی) بود. حضرت به اصرار هشام شرکت جست و نُه تیر رها کرد که هر یک تیر قبلی را می‌شکافت و به وسط خال می‌خورد (24).

بازی: بازی از جمله فعالیت های جسمانی است که در تمام سنین قابل اجراست و انواع آن محدودیت سنی ندارد. همچنین در ادامه به چند نمونه از انواع بازی های پرورشی و بومی و محلی اشاره خواهیم داشت که علی رغم پر کردن اوقات فراغت به صورت فعال تاثیرات جسمانی وروانی بسیاری را به همراه دارد.

طناب کشی

  • اهداف کلی: رشد اجتماعی و افزایش روحیه انجام کار تیمی، پرورش ماهیچه ها، افزایش نیروی استقامت
  • اهداف جزئی: ایجاد زمینه برای تلاش و رقابت سالم
  • تعداد بازیکن: 6 الی 8 نفر
  • سن بازیکنان: 7 الی 13 ساله
  • ابزار لازم: یک رشته طناب به طول 3 متر و یک قطعه گچ
  • محوطه بازی: هوای آزاد

شرح بازی: در این بازی، افراد هم سن و سال، به دو گروه مساوی تقسیم می شوند و به صورت دو گروه ستونی روبروی هم قرار می گیرند (بهتر است نفرات اول قدری قوی تر باشند)

خط وسط به وسیله ی گچ مشخص می شود. دو گروه از طناب می گیرند و با سوت مربی یا معلم شروع به کشیدن طناب به طرف خود می کنند. در این بازی گروهی برنده می باشد که طناب را آنقدر کشیده باشند که نفر اول گروه مقابل، از خط وسط گذشته باشد.

نکته: این بازی به شکل دیگری که فقط نیم متر طناب لازم است و فقط نفرات اول از آن می گیرند و می کِشند و بقیه بازیکنان هر گروه، پشت به پشت هم، از کمر یکدیگر می گیرند، اجرا می گردد.

نتیجه بازی: در این بازی افراد گروه، به دنبال کسب موفقیت، همکاری و همیاری بیشتری از خود نشان می دهند که در رشد شخصیت افراد مؤثر می باشد. این بازی پایداری و استقامت کودکان را در برابر ناملایمات زندگی آینده افزایش می دهد.

شاه – دزد بازی

به وسیله جعبه کبریتی توسط گروهی 5 الی 10 نفره که دور آن جمع می شوند و مشخص می کردند که هر ضلع کبریت چه اسمی دارد مثل( شاه – دزد- وزیر – جلاد ) و با نوبت کبریت را بالا پرتاپ کرده؛ آن ضلعی که روی زمین می ایستد، مشخصه فردی است که آن اسم را داشت، مثل شاه یا وزیر و اگر تخت می افتاد، آن فرد رد می شد. با این کار شاه هر کسی بود، به تخت می نشست  و دستور می داد تا جلاد، دزد را مجازات کند.

نوع دیگر این بازی با کبریت است و توسط دو گروه انجام می گیرد. فقط به جای استفاده از اسامی شاه یا وزیر  از ارقام و اعداد استفاده می شود و برای هر ضلع کبریت یک عدد را نام گذاری می کنند. هر گروه به نوبت کبریت را به بالا پرتاپ می کنند . هر ضلعی که می ایستاد رقمی داشت تا زمانی که جمع ارقام دو گروه مشخص می شد .گروهی که رقم بیشتری داشت  از رقم گروه مقابل کم می کردند  و رقم بدست آمده می شد میزان تعداد ضربه های کمربندی که گروهی که امتیاز بیشتری داشت به روی دست گروه مقابل می زدند.

تیله بازی

این بازی با کندن حفره های کوچک به تعداد افراد بازی شروع می شد. این حفره های عمقی حدود ۴ سانتی متر داشتند و بچه از فاصله ای مشخص بازی را شروع می کردند البته قبل از شروع بازی تعیین می شد که هر شخص چند تیله بیاورد و یچه ها باید بطور مساوی تیله می اوردند.

و بنوبت تیله های خود را به سمت حفرها می انداختند هر حفره متعلق به یکی از بازیکنان بود به این صورت که کسی که اول می انداخت حفره اولی مال او می شد و هر کس که اخر می انداخت حفره اخری مال او بود و باید تیله خود را به آن می رساند. اگر بازیکنی موفق می شد حفره شخصی دیگر را بگیرد، باید از او یک تیله دریافت می کرد و اگر بازیکنی می توانست در حین بازی تیله دیگری را هدف قرار دهد و با تیله آن را بزند نیز یک تیله دریافت می کرد و آن بازیکن از بازی خارج می شد ولی اگر در حین بازی حفره بازکنی گرفته شد ولی آن بازیکن توانست آن بازیکنی را که حفره او را گرفته تیله او را با تیله خود بزند، او می توانست نه تنها تیله ای به شخص ندهد بلکه از او یک تیله دیگر دریافت کند ولی شخص که حفره او را گرفته بود باید تیله خود را به حفره برساند. بازی به همین صورت ادامه می یافت تا زمانی که یکی از بازیکنان تمام تیله ها را ببرد.

نام بازی: لِی لِی (گانیه)

اهداف:  حفظ تعادل، تقویت عضلات پا، ایجاد هماهنگی بین دست و پا و چشم ها، ایجاد روحیه فداکاری، افزایش ضربان قلب و در نتیجه بهبود جریان خون.

تعداد بازیکن: محدودیتی ندارد

سن بازیکنان: 8 الی 15 ساله

ابزار لازم: کفش مناسب ورزشی

محوطه بازی: یک مربع 6 × 6 متر

شرح بازی: ابتدا دو بازیکن به عنوان سرگروه تعیین می شوند و سایر بازیکنان را به طور مساوی تقسیم می کنند. بعد به قید قرعه (مانند شیر و خط) گروهی داخل زمین بازی قرار می گیرند و گروه دیگر در بیرون زمین به عنوان مهاجم. بازی بدین ترتیب آغاز می شود که به پیشنهاد سرگروه مهاجم، یکی از یاران با یک پا وارد زمین بازی می شود و به صورت لی لی به طرف بازیکنان داخل زمین حمله کرده و با دست آنها را لمس می کند که موجب سوختن و خارج شدن آنها از داخل زمین بازی می شود.

البته در این میان فردی که لی لی می رود سعی دارد با سرعت بیشتر و حفظ تعادل، وظیفه اش را انجام دهد و بازیکنان داخل زمین نیز سعی بر این دارند که با فرار کردن، از دسترس حریف مهاجم دور بمانند.

حال چنانچه اگر بازیکن مهاجم خسته شده و پای دیگرش را نیز روی زمین بگذارد خواهد سوخت و بایستی نفر دیگری بنا به پیشنهاد سرگروه داخل زمین بیاید و رَوَند بازی را حفظ کند. این بازی تا لی لی رفتن آخرین نفر از گروه مهاجم ادامه می یابد. چنانچه اگر توانسته باشند تمام بازیکنان داخل زمین را لمس کنند، در دور بعدی جای دو گروه عوض می شود و آنها داخل زمین قرار می گیرند و گرنه در دور بعدی نیز به عنوان گروه مهاجم بازی خواهند کرد.

هر بُرد یک امتیاز دارد و در آخر بازی، هر کدام از گروه ها بتواند امتیازات خود را به حد نصاب براسند برنده بازی اعلام می گردد.

 نکته: محوطه بازی را می توان به شکل دایره نیز خط کشی کرد. در بعضی مناطق بازی فوق با این چاشنی توأم است که بازیکنان داخل زمین می توانند پای بالایی بازیکن مهاجم را به سطح زمین برسانند و از بازی برکنار کنند.

نتیجه بازی: این بازی نه تنها باعث تحرک و نشاط جسمی کودکان می شود، بلکه موجب می گردد، حس نیکی و از خود گذشگی در آنها به اوج برسد، به طوری که ملاحظه می شود هر بازیکن سعی دارد خستگی لی لی را تحمل کند و تعدادی را از گروه مقابل لمس کند تا سایر اعضای گروهش کمتر خسته شوند و شانس بیشتری برای برنده شدن و نهایتاً داخل زمین قرار گرفتن داشته باشند که این موارد باعث افزایش سرعت و بهبود عمل ها و عکس العمل ها خواهد گردید که در مواقع ضروری در رابطه با کمک به دوستان و همکلاسی ها لازم به نظر می رسد.

نام بازی: دوز

– اهداف: یادگیری ترسیم و اعداد، پرورش هوش و اندیشه و قدرت پیش بینی، تمرکز حواس و انجام مسابقه سالم

– تعداد بازیکن: 2 نفر

–  سن بازیکنان: محدودیتی ندارد

 ابزار لازم: سه مهره سفید، سه مهره سیاه، یک برگ مقوا و یک قلم

محوطه بازی: یک اتاق

شرح بازی: ابتدا در روی یک برگ مقوایی شکل مربوط به بازی را با قلم (یا روی زمین با گچ ) رسم می کنیم. هر دو بازیکن دارای ۳ مهره مشابه با رنگهای مختلف هستند. به قید قرعه یکی از آنها با قرار دادن یکی از مهره ها در نقطه مرکزی مربع (اگر حرفه ای باشد )که بر تمام نقاط تسلط دارد؛ بازی را شروع می کند و نفر دوم مهره خود را در یمی از گوشه ها (اگر حرفه ای باشد) که از لحاظ موقعیت در رده دوم قرار دارد می گذارد و نفر اول یکی دیگر و از گوشه ها و … .

این بازی به همین روال ادامه می یابد تا هر سه مهره خود را در محل تلاقی خطوط کاشته باشند و پس از ان هر کدام در نوبت خود با جابجا کردن کردن مهره ها، سعی می کند که هر سه مهره خود را روی یکی از خطوط مستقیم ردیف کند و لذا هر کدام این کار را انجام دهد یک امتیاز گرفته و در نهایت هر کس زودتر به امتیاز مورد نظر برسد برنده می شود.

دست رشته (دستش ده)

محل اجرا: فضاي باز

ابزار بازي: يك عدد توپ (مثلاً توپ تنيس)

شرح بازي: بازيكنان به دو گروه تقسيم مي شوند و در حالي كه ياران خود را به خوبي مي شناسند در داخل زمين قرار مي گيرند و براي اينكه مشخص شوند در ابتداي بازي توپ متعلق به كدام گروه باشد، يا به يكي از طرق معمول قرعه كشي مي شود و يا اينكه به روش « پرتاب توپ » عمل مي كنند. گروهي كه توپ را در دست دارد، با شگردهايي چون فريب دادن، فرار كردن، و حركتهاي مهارتي خاص خود، توپ را به ياران خود پاس مي دهد. افراد گروه مقابل سعي مي كنند توپ را يا در هوا و يا هنگامي كه به زمين مي افتد، تصاحب كنند.

رفيق تو رو كي برد؟؟؟

نام بازی: رفیق تو را کی برد؟

اهداف:  تقویت تعادل  و استقامت جسمی، تقویت حس حدس و تجسم، استفاده صحیح از اوقات فراغت

تعداد بازیکن: حداقل 8 نفر

سن بازیکنان: 9 الی 14 ساله

محوطه بازی: حداقل یک اتاق

شرح بازی: افراد به دو گروه مساوی تقسیم می شوند. به قید قرعه یا شیر و خط، دو گروه عقب و جلو مشخص می شوند و در فاصله ی یک متری پشت سر هم قرار می گیرند، به طوری که نفرات گروه جلویی افراد گروه پشت سر خود را شناسایی کرده اند و به نام می شناسند.

حال دست های خود را مانند دوربین جلوی چشمان خود قرار می دهند تا به غیر از روبرو جایی را نبینند.
یک نفر از گروه عقب پیش آمده و یواشکی با یک انگشت خود یکی از افراد گروه جلویی را هل داده و به پیش می برد. یکی از رفقایش می گوید: (رفیق تو را کی برد؟) و او باید جواب دهد: فلانی، که اسم یکی از نفرات گروه عقبی می باشد.

چنانچه فلانی، درست اسم همان فردی باشد که او را پیش می برد، آنگاه از همان جا سوار بر پشت هل دهنده می شود و تا خط گروه خود سواره می آید و دو گروه سر جای خود انجام وظیفه می کنند.

اما اگر اسم مذکور درست نبود و غلط از آب درآمد باید همان بازیکن گروه جلویی نفر هل دهنده را تا خط گروه خودشان بیاورد که ضمناً جای دو گروه و نقش آنها عوض می شود.

نکات: در این بازی به هنگام سوارکاری، تفاوت هیکل ها، بازیکنان ریزنقش را دچار اشکال خواهد کرد. پس لازم به نظر می رسد مربی هنگام برگزاری بازی، از کودکان هم سن و سال و هم قد و قواره استفده کند.

نتیجه بازی: افراد با اجرای این بازی ضمن تمرکز حواس دقت نظر را پرورش داده و قدرت تجسم را بارور می کند.

خرگوش بی لانه

– اهداف: چابکی

– تعدادبازیکن: بدون محدودیت

– کلاس: سوم تا پنجم

شرح بازی و نحوه اجرا: مربی پس از توضیح بازی برای افراد، آنها را سازماندهی می کند، بدین صورت که دو نفر دست هم را گرفته و نفر سوم در بین آنها قرار گرفته (به شکل یک لانه) که تمامی افراد بدین صورت در نقاط مختلف زمین استقرار می یابند و دو نفر از بچه ها یکی به عنوان خرگوش و دیگری به عنوان گرگ در بیرون از محوطه بازی قرار دارند که با فرمان مربی خرگوش فرار کرده و گرگ نیز به دنبال او می رود که خرگوش به سمت لانه ها رفته و به داخل لانه ای می رود به محض ورود خرگوش (بی لانه) به داخل لانه، فردی که داخل لانه قرار دارد بیرون آمده و از دست گرگ فرار می کند و اگر گرگ خرگوش را بگیرد، جای او با خرگوش عوض می شود و این بازی ادامه می یابد البته با فواصل زمانی معین نفرات وسط با دو نفر دیگر به ترتیب تعویض می شوند.

بازی گروهی یاور و یاسر

هدف و شرایط بازی: تقویت همکاری وتعاون، تقویت جسمانی، تقویت سرعت عمل و انتقال

سن بازیکنان: 10سال و بالاتر

تعداد بازیکنان: تمام افراد از 10 نفر تا 100 نفر

وسایل بازی: سوت

محل بازی: فضای آزاد

شرح بازی: همه بازیکنان به دو گروه مساوی تقسیم می شوند و در دو صف روبروی هم به فاصله 8 متر می ایستند. به طوری که علامت دادن مربی را هر دو دسته مشاهده کنند. برای شروع، مربی دست خود را به علامت آماده باش بالا می برد و با پایین آوردن دست، نام یکی از دو دسته ی ( یاور یا یاسر) بلند صدا می‌زند.

دسته ای که نامش برده شده، به سرعت به عقب برمی گردد و فرار می نماید و دسته ی دیگر برای اسیر گرفتن آنها را دنبال می کند.

دست هر تعقیب کننده به هر گریزنده که برسد، اسیر حساب می شود.  پس از 10 ثانیه مربی به وسیله ی سوت، پایان اسیر گیری را اعلام می کند. هر دودسته فورا به جای خود بر می گردند، با این تفاوت که کسانی که به اسیری گرفته شده اند عضو گروه و صف مقابل شدند و جزء عده ی آنان محسوب می شوند.

بازی ادامه پیدا میکند و مربی بدون رعایت نوبت، نام یاور یا یاسر را می برد به طوری که در آخر، مدت زمانی که برای بازی تعیین شده تعداد دفعاتی که نام یک دسته برده می شود با دسته ی دیگر مساوی باشد.

زمان بازی که به پایان رسید با شمردن نفرات هر دسته، گروهی که افراد بیشتری داشته باشند، برنده بازی می باشند.

خطاها: اگر افراد گروهی زودتر از صدای سوت حرکت کرده و یا بعد از صدای

سوت تعقیب را ادامه دهند، خطا کرده و امتیاز منفی لحاظ می شود.

نکته: این بازی با تعداد نفرات بالاتر هم انجام می شود که باید زمان آن را از 10 ثانیه افزایش داد. این بازی تحرک و جذابیت بسیار بالایی دارد و از لحاظ زمانی هم از 20 تا 40 دقیقه زمان می برد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.